Савол аст, ки ое Феъл ‘шиносоӣ’ бояд як калима, кор бисер одамоне, ки мехоҳанд, ба истифода аз он дар письмах е расмӣ карда мешавад. Шурӯъ аз соли Тағйирот, вступивших бинобар шаҳри орфография ҳам, дар Оянда далелҳои имконоти навиштани Иҷозат дода мешавад: Феъл ‘шиносоӣ’ тавсиф, ки чӣ тавр шахс мефаҳмад, ки ба воситаи бархӯрди ҳамчун шахси дигар амал мекунад е ин ки шумо худ. Шахс метавонад донистан, аммо, як чизе, чужая кишвар, незнакомый ғизо ва дигар чизҳои ба воситаи непосредственный тамос». Ҳарчанд аллакай ҳам имконоти ин суханони намояндагони худ омезиши ду феъл, мисли дуруст орфографическую татбиқ тавсия Дуден, ки ҳам аз версияи, қонеъ якҷоя ҳарфҳои». Ое рекомендуемый роҳи сабти е баъзе ҳарфҳо чӣ ‘медонем’ интихоб мекунад, ки дар нињояти кор пок ҳастед субъективное қарор. Ин ба мисли инфинитив-шаклҳои ‘медонем’ е ‘знакомств’, инчунин Комил барои шаклҳои Глагола. Ҳамин тариқ, метавон давлатӣ е: ‘дирӯз мулоқот шавқовар, кӯлҳои як мард»ва е»вай ба ӯ познакомилась. Ба шарофати нави нақшаи ҳастанд, шубҳа аст, аммо, гумон аст, ки бештар, ки мумкин аст, ки смело нависед: ‘Ман медонам он ва нақши дӯст. Ҳатто агар менависанд, ки бо шарофати сабти охирин Тағйирот ҳуқуқӣ қоидаҳои нисбат ба мазмуни ин Глагола бошад набахшид ҳам имкониятҳои ин чизе намедиҳад, ки дар он ворид карда мешаванд, бояд чорум инфинитив чӣ тавр як калима, яъне чӣ ‘Шиносоӣ’ навишта шудааст. Пас аз он садо одилона дар личку Нависед: ‘Ман интизори аввалин Шиносоӣ’, чӣ тавр ба ‘Ман интизори знакомств бо шумо»ва»Ман ба пеш менигарист, барои қонеъ’ ва ‘Ман фаҳмидам, ки шумо получше.

Одамоне, ки кладут дар амркунандагон ба услуби ҳарф дар арзиши бозории, аммо бояд диққат ба он, ки ба интихоб дар доираи як матн е ҳарф пьесы ҳамеша танҳо яке аз ду вариантро ва он пайваста дастгирӣ намоянд.

Барои шахс дар назар дорад, яъне, ки қарор дар бораи навиштани ин пайваста нисбат

Касе, ки Тағйир додани орфография рад, ки аз ислоҳот хоҳад буд, шояд, монд дар ҳама ҳолат ҳангоми анъанавии ‘шиносоӣ’ ва дар бораи он қадар дуруст хосият ‘қонеъ’ не ломали сари

About