Ки мардум дар ҷустуҷӯи муносибатҳои? Чӣ ки онҳо дар ҷустуҷӯи? Дода иттилоот дар бораи он, ки мардон мехоҳанд, ки аз занони духтар дар муносибатҳои. Ин як масъала аст, ки дастур дод агар бисере аз занон дар ҳақиқат бессонная шаб. Дар поени кор, ‘мард’ ва ‘равобит’ ин ду ҳизб, ки ба синни сар карда, маълум шуд касоне, ки умея хуб ладят бо якдигар. Бисер занон, чанд сол пай дар пай, кардед кӯшиш расшифровать фикрҳои инсон, вақте ки ӯ дар муносибатҳои. Вуҷуд доранд, хеле кам дар занон, ки дар ҳақиқат дарк мекунанд, ки мардум маҳз мехоҳанд, дар муносибат. Ин общепризнанный он аст, ки Ҳавво-ин бештар сложное таъсис, вақте ки шумо дохил муносибат, ҳамаи ногаҳон тағйир ва Адамс, ки фавран руҷӯъ ба параноиков ба подшоҳзода.

Ин аст, ки мо, мардон метарсанд, вақте ки он меояд, ӯҳдадориҳои, ва е агар ба он рафт, издивоҷ. Танҳо, вақте, ки чун биеяд, то ҷиддӣ муносибатҳои мо ҳиссаи худро ҳарос ва эҳсоси беҳимоятиро (ки идеалӣ, мо бояд ба дигарон бо шариконамон ва ҳама чизро осонтар). Мутаассифона, он рӯй чизе, ки ба таври мунтазам ва он танҳо аз сабаби он ки аксари мардум сахт коммуникаторов. Ҳамин тавр чанд маротиба, ки зан дар ниҳояти кор ба мо дуруст дарк выражений, амали е эҳсосоти гуногун (ки бад аст), е манфӣ (ки бадтар аст).

То, ки мардум дар ҳақиқат мехоҳанд дар муносибатҳои

Хуб, муносибати баъзан намудҳои гуногун, ва, табиист, ки он чиро, ки мардум дар ҷустуҷӯи муносибатҳои фарқ вобаста ба намуди сатҳ ва рушди муносибатҳои. Барои намуна, ки мардон мехоҳанд, ки ба духтаре кам мувофиқ ба касоне, ки мардон мехоҳанд, ки дар туст. Вақте ки мард знакомится бо зан дар санаи якуми буд, кам доранд, ягон интизориҳои. Агар ду нафар аз онҳо ба ӯ зад, пас аз он аввалин вохӯрӣ, одатан, мекушояд роҳ барои солҳои минбаъда санаҳои ва давраи wooing. Маҳз дар ин замон, вақте, ки тухмии высевают муносибатҳои аввал. Оҳиста-оҳиста, ки чӣ тавр муносибатҳои меафзояд, пешравӣ ва инкишоф, бача оғоз инкишоф (чӣ дидаву дониста, чуноне, надониста ҷои) муайян талабот (интизориҳои зоҳиран хеле вазнин калима аст, ба истифода дар ин марҳила.) нисбат ба худ духтаре. Чӣ тавр ба муносибатҳои парвариши минбаъдаи ва гуфтан мумкин аст, бача ва духтари оғоз расидан ба сатҳи муайяни иљлосияи. Пас аз он, ки чӣ тавр як ҷуфти ҳамсарон содир нисбати якдигар, худ мехост ва умед оғоз материализовываться ва обретать шакли. Чӣ тавр ба содир якчанд табиист ҳаракат дар самти издивоҷ, мехоҳад, интизориҳои, талабот ва муносибат ба вуқӯъ як қатор навсозиҳои ва тағйироти. Баръакс ба он, ки баъзе шояд фикр мекунанд, ин»таҳаввулот»муносибатҳои мехоҳад, ва бояд на заканчиваться браком. Ва ин пожизненный раванд ва он, ки идома дорад, ки дар давоми тамоми ҳает ва давомнокии муносибатҳои. Соатҳои ва муносибати онҳо меафзояд, зан метавонад ба даст овардани одилона, ки фикри он, ки он мард мехоҳад. Аммо на камтар аз (агар на бештар) муҳим аст, барои он, ки ба ақл, ки ӯ дар ҳақиқат лозим аст.

Ки он мард мехоҳад, на ҳамеша мумкин аст, ки вай бояд инсон

Ва, тавре ки пештар зикр шуд, ки бо мардон будан, табиист, ки бад общалась, баъзан ин хеле мушкил аст, барои занон, ки ба фарқи миени миени ‘мехоҳам’ ва ‘зарур аст’.

Пас, дар ин ҷо чанд маслиҳатҳои ба шумо кӯмак дам

Ки мардон мехоҳанд, ки ба духтаре, одатан, хеле девица, ки назар гарм, либос сард шудан, ва ҳамаи ин хеле шавқовар аст. Онҳо мехоҳанд, ки касе аз онҳо метавонанд бароҳат ва бароҳат. Онҳо мехоҳанд, ки ба касе, ки дӯст дарояд, метавонад, ҳатто шутник, касе, ки фикри масхара мумкин аст, ки он ваҳшӣ, ҳамчун банджи-джампинг. Онҳо бартарӣ ба хонуми, ки увязли бо реалиями ва фишори ҳаети ҳаррӯза. Онҳо бояд ба он кас, ки дӯст медорад, хурсандӣ кардан, тусить, ва умуман, дар зиндагӣ беззаботной ба таври масъул на волнуясь аз ҳад зиед дар бораи оянда. Агар шахси оиладор е совершается), ки он аз хоҳиши ӯ, ки ӯ дар ҷустуҷӯи худ партнере претерпевает тағйир. Ғайр аз ин, дар ин ҷо ва минбаъд, холигии байни ‘мехоҳам’ ва ‘зарур аст’ танҳо васеъ мегардад, ва дар он ҷо метавонад чанд нусха, вақте, ки чизе, ки мардум мехоҳанд, на ҳамеша чизе, ки ба маҳкумшудагони мард, ки лозим аст, (дар он лаҳзаи мушаххаси вақт, яъне). Чизе, ки мардум ниез ба издивоҷ (е ҷиддӣ муносибат) касе, ки хоҳад, онҳоро чунон дӯст медоранд, бо вуҷуди девона моҳияти, ки онҳо. Ба ӯ лозим аст, ки зане, ки умело мефаҳмад суханоне, ки аз шавҳараш нест, мегӯяд, ба ҷои онҳое, ки ба ӯ медиҳад. Ӯ дар ҷустуҷӯи як зан, ки бо вуҷуди набудани ягон влечением ба варзиш умуман, восторженно радуется барои худ бозӣ дар рӯзҳои истироҳат дар футбол бо ребятами. Бисер маротиба, шахс мехоҳад, ки ба эҳсос рыцарем дар медурахшид, зиреҳи хос мардон macho мард, қавӣ аст, ғолибу ва ҳифзи шарики. Аммо, ӯ мехоҳад, ки барои шарики, ки дода ва ҳаросон ба даст мегирад вожжи, вақте ки вай мард аст, дар low бар шумо аз рӯҳи маънавӣ, боварӣ дар худ ва е хос боварӣ. Ба ӯ лозим аст, ки зане, ки дар ҳолати зарурат метавонад, ки ба баланд бардоштани худро ба боварӣ дар худ, он худбаҳодиҳӣ ва метавонад ба ӯ эҳсос хуб дар бораи худ аст. Ӯ мехоҳад, ки он зан любила он аз тамоми дил ва бо ӯ ба воситаи пурдарахт ва борик. Дар убедительных диққат аст, чӣ мехоҳад, мард дар муносибат-ин маҳз ҳамин тавр муҳим ин аст, чизе, ки шахс бояд дар муносибатҳои’. Ки мужчине лозим аст, ки зебо зан, ки дӯст медорад, ба он шарт, беззаветно, ки зеницу ока, ки, ба ғайр аз он, ки танҳо духтар ва е зани, муҳим он аст, ки ҳамон он дӯсти беҳтарин аст

About